Ana içeriğe atla

Kayıtlar

Aralık, 2015 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Yalnızlık düşünceleri...

Sadece o kadar ağlayabildi kadın. Asansörün 1 kat çıktığı zaman kadar çığlıklarını salabildi asansöre. Geri kalanı yasaklı, geri kalanı sadece gözyaşından oluşması gereken sessiz çığlıklardı. Bazen o şehrin kalabalığından bıkıp bir dağ başına da gitmek istemiyor değildi açıkçası. En çok da ağlamak istediği zamanlarda bu isteği bir çığ gibi içinde büyüyor, ruhunu kemiren melun bir vesveseye dönüşüyordu. Lakin arkada bırakması gereken kişilerden bazıları ayrı bir kalp sızısı oluşturacak türdendi. İki arada bir derede kalmaktan nefret ediyordu. Ruhunun bu bitmek bilmeyen sancısı, ince ince kanayan sızısı bitmedikçe kalbiyle beyni savaşmaya devam edecekti. Aslında biliyordu kadın. Ne zaman kalbiyle bir şeye karar verse olaylar sarpa sarıyor, en çözülemez en düğümlü haliyle karşısına tekrar geliyordu. Ne zaman mantığı bir işe olur diyordu, sonrasında kalbini dinlemediği için pişman olmaktan başka yapacak bir işi kalmıyordu. 
Yüzyılları biriktiremiyordu gözlerinde. Ne saklasa ne gizlese ne b…